Við vorum þar öll, ég, þú, sköllótti maðurinn, við öllsömul. Hljómsveitin var að spila, fólkið var kátt, rússneskar sígarettur gengu milli manna. Einhverjum snjöllum datt í hug að setja tíkall í bjórinn minn og gamanið hófst. Ekki leið langt þangað til að allir höfðu kyngt vasafylli af klínki og hljómsveitin biður um salinn. Meðan að heiðursköllin og hólin rigna yfir heiðursmeðlimi kvöldsinns laumupúkast sá sköllótti útí horni með ískaldan bjór og brjálæðisglampa í augunum. Þegar að heiðursgesturinn á sér einskiss ílls von og nýtur athyglinnar í botn gerist það. Sá sköllótti slær með opnum lófa í einni mjúkri hreifingu í eistu hans. Heiðursgesturinn hnígur niður á hné, í stund af sársauka og uppnáms, hjartslátturinn í eistunum og höfðinu er yfirþyrmandi, augun eru að springa úr hausnum, hann áttar sig ekkert á því hvað er að gerast. Þá er honum réttur svellkaldur mjöðurinn sem honum er gert að teyga, og eðli málsinns rennur upp fyrir honum. Við söfnumst öll í kring, hrópum og köllum og njótum samveru hvors annars í að niðurlægja og meiða vin okkar, meðan hann engist um á gólfinu og huggar sjálfan sig við að fá að minnsta kosti einn frían bjór.
Er ég einn um það að vilja endurvekja klukkið í sumar? Það var sárt, það var vont, það var íllkvittið, en fokk það var gaman!
