,,Snáfaðu!” sagði ég við þyngdaraflið þegar ég gekk út. Þetta skyldi vera í síðasta skipti sem þessi forni fjandi myndi erta vitund mína; bólgin sem hún var sökum þyngdaraflsins og andskotans vins þess. Sá hét herra Ísak Njúton og var hann samkynhneigður vinur þyngdaraflsins. Saman buðu þau mér í hlutverkaleik, nema þegar ég mæti með teningana og bækurnar mínar voru þau allsnakin kastandi upp á ýmiss skordýr.
,,Vertu ekki feiminn” sagði helvítis þyngdaraflið við mig.
Ég kastaði þá upp. Ekki vegna þess að ég vildi slást í leikinn þeirra heldur vegna þess að ég kasta upp 55-56 sinnum á klukkustund vegna feimnismála.
,,Halló slím” sagði Njúton. Ég hafði ekki hugmynd um hvað hann átti við þar sem hvergi var neitt slím að sjá. Vildi hann hold mitt?
,,En hold mitt tilheyrir…”
Njúton greip fram í fyrir mér og sagði: ,,Ekki ganga frá Njúton, ekki ganga frá svellköldum laxa sem ég er.”
Enginn sagði neitt um stundarsakir.
,,Halló sagði ég við þyngdaraflið. Ég fann þig þyngdarafl og gladdist. Ég er holdgervingur mansandans og hef því rétt á að svívirða hold hvers sem er” hvíslaði Njúton í eyrað á manninum sem hann hafði teiknað á líkama sinn.
Teiknaði maðurinn svaraði ekki enda var hann teiknaður og ekki á lífi.
,,Svaraðu mér!!” öskraði Njúton. Ég og þyngdaraflið horfðumst í augu.
Grafarþögn fyrir utan iðinn í skordýrunum sem glöddust yfir matnum sem kominn var úr meltingarfærum Njútons.
,,Ég held ég hafi misskilið þennan hlutverkaleik” sagði ég til að milda andrúmsloftið. Sem var í raun ekki það sem ég vildi gera. Reiðin sauð innra með mér þar sem þyngdaraflið hafði gabbað mig eina ferðina enn.
Í fyrsta skipti sem andskotans þyngdaraflið gabbaði mig þá var ég við störf á þaki Hallgrímskirkju. Þar límdi ég litaða borða á menn sem unnu við viðgerðir á klukkuturninum. Þeir kunnu að meta mín störf og ég kunni að meta þeirra störf. Þar til þyngdaraflið skarst í leikinn.
,,Hoppaðu bara niður, ég gríp þig” sagði það við mig þegar ég var að líma borða í óðaönn á verkamennina.
,,Ég treysti þér” svaraði ég, glaður og saklaus. Skömmu síðar lá ég fótbrotinn við inngang kirkjunnar.
Njúton brosti við þessi ummæli mín. Svört augu hans fylltust af timbri og svikum. Hann tók til máls ,,Hlutverk þitt í leiknum er munnsog. Ætlarðu að gera eins og ég segi þér?” og þrútinn armur strauk teiknaða manninum sem sýndi engin viðbrögð.
,,Munni mínum er ekki ætlað að sjúga né soga aðra munna. Hann er til að setja mat upp í” svaraði ég stamandi.
,,Né var mínum ætlað að vera hreinn!” hreytti Njúton til baka. Hann tók á rás í áttina að mér. Þrútinn handleggur hans lá þó eftir. Hann greip til mín með þeim handlegg sem eftir var á honum. Með naumindum náði ég að beygja mig undan og hrækja á fætur hans. Við það fuðraði Njúton upp. Eina sem hann skildi eftir sig var stærðfræðigreining.
Þyngdaraflið öskraði að hræðslu. ,,Njúton, skapari minn. Hví yfirgefurðu mig?!” Tær streymdu niður kinnar þyngdaraflsins, en það er í fyrsta skipti sem það hefur gerst.
Það leit á mig. ,,Geturðu fyrirgefið mér?”. Það var þá sem ég gekk út
