Undanfarið hafa nöfn afkvæma mikið verið í deiglunni. Sérstaklega í ljósi þess að nær allir Íslendingar hafa einhvern tíma átt afkvæmi og/eða verið slík ósemd. Þó nöfn eins og Óli, Páll og Geirsson bera vissulega af meðal íslenskra nafna má finna sæg af fallegum og örvandi nöfnum sem mætti festa á afkvæmið. Engu síður rísa gjarnan vandamál við nafngiftir. Eftirfarandi reynslusögu er ætlað að varpa ljósi á hvernig megi afgreiða þetta vandamál á skilvirkan máta.
Það kann að koma dagdreymum í opna skjöldu að undirritaður á í raun tvo syni. Hann hefur haldið þeim fjarri sviðsljósinu vegna stöðu hans á hinum pólitíska vettvangi og nafngiftar hans á þeim. Eftir að hafa velt því mikið fyrir sér, ákvað undirritaður að velja nöfn á sonum sínum sem mundu endurspegla persónuleika hans og atgervi. Nöfnin þurftu að uppfylla ströngustu kröfur samfélagsins og á sama tíma hughreysta örvæntingarfulla táninga. Undirritaður komst að þeirri niðurstöðu að nefna synina Hans Óla (sá eldri) og Loðinn (sá yngri).
Með augljósri tilvísun í stríð stjarnanna hefur undirritaður fylgt ofangreindum nafngiftum grimmt eftir. Hann gerði sér grein fyrir að líferna sona hans þyrfti að endurspegla nöfn þeirra. Til að mynda fer Hans Óli aldrei úr húsi nema með geislabyssu í hönd, í slíðri eða upp í einhverjum. Hann klæðist ávallt leðurvesti, joggingbuxum og fráhnepptri skyrtu. Hann hefur verið skikkaður til að segja “Hefurðu aldrei heyrt um Fálkann? Það er skipið sem fór Kessel-brautina á innan við tólf parsec” og “Ég veit!” fyrir hverja einustu máltíð á heimilinu. Síðan æfir hann sig reglulega í því að frysta sig í karbóni, flýja undan Heimsveldinu og umgangast Váka. Fylgi hann ekki þessum reglum veit Hans Óli að beltistími bíður hans þegar Heimsveldið nær honum loks.

Hans Óli í uppáhalds fötunum sínum.
Svipaðar uppeldisreglur gilda um Loðinn. Rétt eins og Hans Óli fer Loðinn ekki út úr húsi nema í ákveðnum klæðnaði. Hvern einasta dag safnar undirritaður hárum og límir á líkama Loðins. Hárin finnast víðsvegar eins og til dæmis af köttum undirritaðar. Loðinn er því rétt eins og nafnið bendir til kynna ákaflega loðinn. Hann vefur síðan belti skábeint yfir bringu sér og festir á það geislalásaboga. Þetta hefur gefur góða raun,sérstaklega í matarboðum með öðrum ættingjum. “En sætur feldur” eru ekki fáheyrð orð þegar mætt er í slík boð. En “hvað ertu búinn að gera við krakkann” er álíka algengt. Slík ummæli er hollast að hunsa.
Ólíkt Hans Óla þarf Loðinn ekki að læra neina frasa utan af. Hann þarf einungis að geta gefið frá sér þetta hljóð “arrrrrgggg“. Auk þess er Loðinn ákaflega rólegur vákur, nema þegar hann er sigraður í hinum ýmsu leikjum. Þá hefur honum verið kennt að rífa hendur af andstæðingum sínum.

Loðinn í eina gallanum sínum. Hann elskar gallann sinn.
Að lokum er vert að minnast á að Hans Óli og Loðinn fara aldrei út úr húsi nema saman. Auk þess ferðast þeir alltaf á faratæki sem ber nafnið Fálkinn sem þýtur um götur Reykjavíkurborgar á tvöföldum ljóshraða. Undirritaður hefur lært að þetta er besta leiðin til að “sleppa undir ratar” Heimsveldisins. Það versta við faratækið er þó að ljóshraðadrifið virkar ekki alltaf og því gerist það gjarnan að Hans Óli og Loðinn þurfa að flýja inn í smásteinabelti til að forðast aðför Heimsveldisins. Það hefur stundum reynst vandasamt að stýra faratækinu í slíkum aðstæðum. En þá er gott að hafa prinsessu með í för. Prinsessur má finna til dæmis á Alderaan eða í grunnskólum. Lögreglumenn hafa þó ekki alltaf tekið vel í það þegar ungum stúlkum er boðið með í för í Fálkanum seint að nóttu til.
Undirritaður er algjörlega sannfærður um að þetta sé besta leiðin til að ala upp afkvæmi. Þeir sem andmæla þessu eru vinsamlegast beðnir um að kaupa sér popp og kók og leigja sér Stjörnustríð áður en þeir skilja eftir athugasemdir hér. Því vissulega er um að ræða bestu uppeldiskennslu sem völ er á þegar horft er á Stjörnustríð.

Undirritaður, Hans Óli og Loðinn á flótta frá Heimsveldinu. Enda með prinsessu um borð.