Í fyrra var veðurspáin fyrir þjóðhátíð rok og rigning. Í ár er svipað upp á teningnum sem veldur örugglega ekki hamingju hjá mörgum. Ég er hins vegar mjög ánægður með veðurspána því hún þýðir að ég get endurtekið blogg frá því í fyrra. Sem þýðir minni vinna fyrir mig en meiri gleði fyrir þig, lesandi og nemandi góður.
Komdu þér því vel fyrir og vertu tilbúinn að fá nostalgíukast yfir ársgömlu bloggi. Á meðan lestrinum stendur er síðan best fyrir þig að hræra þér kakóbolla og fá þér brauðsneið smurða með dass af þinni eigin sjálfsvorkunn yfir því að vera ekki jafn sniðugur og ég.
En allavega, hér er sem sagt ársgamall leirburður um eyjar:
Á meðan regndroparnir berjast um seinustu þurru blettina á andlitinu á mér, finn ég hvernig vindurinn feykir þeim til og frá og ýfir upp hárið á mér. Skjálfandi, teygi ég mig eftir dósinni. Hún berst hetjulega gegn vindinum en lætur loks undan og veltur á jörðina. Þar fór seinasti sopinn. Við vorum fjórtán á ferð yfir sæinn, fjórtán sem kvöddum bæinn.
Ég gæti farið og náð í meira inn í tjaldið, ef það væri ekki fokið. Ég gæti farið á tónleika, ef mér væri ekki öllum lokið.
Eftir tvo daga í bleytu, finn ég fyrir þreytu. Öskrin í stelpunum, slagsmálin í strákunum. Fíkniefni, hnífar, brotin glös, nálar, ælur, alsælur.
Ég finn fæturna dofna, leggst niður á jörðina til að sofna. Drepst á bakinu. Vakna á bakinu. Tjaldið ennþá fokið, helvítis rokið.
"Það er Sunnudagsmorgun og sólin hún situr við borðið", söng einhver vitfirrtur verzlingur. "Það er Sunnudagsmorgun og það eru 25 metrar á sekúndu", er nærri lagi.
Takk fyrir allt, það eru tveir dagar eftir og mér er fokking kalt.
Tek loksins bátinn. Fjórtán ferðalangar, einn af þeim látinn. Vindurinn, rigningin, kuldinn og gráturinn. Langt í hláturinn.
Velkomin til eyja krakkar.
Þetta er svona nokkurn veginn nákvæmlega það sem við munum ekki sjá í rigningunni í eyjum.
Hins vegar er þetta nokkurn veginn nákvæmlega það sem Jói sér fyrir sér að verði í eyjum.

