Dagdraumar

Las ljóð áðan eftir Jón Loðmfjörð. Jón Loðmfjörð heldur ljóðakvöld í kvöld til að heiðra sígarettuna og segist líka elska mig.

Ég veit ekki, ljóð heilla mig ekki beint, en ljóðið hans Jóns var fínt, ágætlega súrt og blóðugt og ég fílaði eitthvað við það. Samt er eitthvað við svona nútímaljóð sem ég elska að hata, veit ekki hvað það er, enn helst kannski bara af því a flest þeirra meika engann sense nema bara i einhverskonar súrrealískri upplifun á hvernig skynjun þú hefur á merkingu orðanna(háfleygt? já )

Allavega, ég ætla að gera tilraun til þess að semja nútímaljóð, og geri það á 1 mínútu.

Regnið faðmar jörðina með blautum kossi. Ég stíg út í skuggann, skugga heimsins, og hugsa með mér hver það sé sem særir himininn svo honum blæði. Droparnir falla á kinnarnar og kinnarnar gráta, hver ætlar nú að þrífa af mér tilfinningarnar? Maskarinn hverfur af möttum kinnunum, hverfur eins og gríman sem ég held yfir sjálf mitt. Sjálf mitt sem blæðir líkt og himninum.

Veistu, ég held ekki..

Íslendingar eru uppfullir af kvennfyrirlitningu. Sérstaklega eru karlmenn duglegir en líka konur sem eru ósammála Sóley Tómas. Ekki þarf að leita lengra en í tungumálið sjálft en þar er hægt að finna ótal dæmi um hvernig það hefur mótast í gegnum virðingarleysi okkar gagnvart konum og ég er alls ekki undanskilin þessari ásökun. Núna síðast í gær rak ég mig á það að skrifa "…sem ég kýs að kalla…".
Í þessari setningu er ég ekki bara að nota orðið kall í staðin fyrir kona heldur er ég líka að segja að ég kjósi karla og svo að lokum fjallar setningin um mig en eins og flestir vita þá er ég karlmaður með typpi og því er setningin að gera upp á milli kynja.
Það er því alveg á hreinu að ég verð að passa mig þegar ég tala.

Btw. Sá Silfur Egils rétt eftir kosningar en fyrir stjórnarmyndun. Þar var hann með slæma gesti eða formenn allra flokka og þar var einungis ein kona. Skamm Egill! Bjóðandi bara mönnum. Reyndar er einungis einn kvennkyns flokksformaður en það breytir því ekki að Egill hefði átt að bjóða nokkrum konum í viðbót til að jafna kynjahlutfallið.

Annars virðist Jay Leno standa sig mun betur heldur en hann Egill. Núna tildæmis í  þætti sem var að klárast var hann með keppni þar sem tvær konur og einn karl tóku þátt. Verst að keppnin var "Battle of the Jay walk All-stars" og stelpurnar voru svo drulluheimskar að ég er ennþá í hláturskrampa en gaurinn svaraði svo til öllu rétt. Síðan kom til hans kona sem var fræg fyrir það eitt að ná að grenna sig um nokkur hundruð kíló, þvínæst eldaði gömul kona fyrir hann og söngkona söng ljúft country lag sem fjallaði um hvað hún saknaði mannsins síns og væri ekkert án hans. Frábært Jay Leno. Greinilegt að hann lætur sig kvennréttindi miklu skipta. Allavega meira en hann Egill.

Án djóks afhverju þurfa þriðju kynslóðar feministar að leggja svona mikla áherslu á kyn? Ég var nú alinn upp af frábærum foreldrum sem kenndu mér að meta hvern og einn að verðleikum og gera grín að staðalímyndum. Núna hinsvegar les ég það sem Sóley skrifar og vinkonur hennar lepja upp og þó ég viti betur innst inni finnst mér oft eins og að konur hljóti að vera þverari, öfgafyllri, leiðinlegri og óupplýstari heldur en.. tja.. ég. Ég vill að sjálfsögðu fleiri konur í stjórnunarstöður og stjórnmálastöður en að sama móti finnst mér það varpa skugga á hæfileika þeirra og rýra trúverðugleika þeirra ef þær komast þangað vegna jafn fáránlegra hluta og kynjakvóta eða annarra lagasetninga.

takk.
Dóri-í-Dós

Undanfarið hef ég verið að undra mig á því að ég sé ennþá á lífi en ekki dauður í einhverjum skurði. Tölfræðin segir allavega að ég ætti að vera löngu búinn að slasa mig alvarlega en einhvernveginn hef ég sloppið við það hingað til. Afhverju er það svona ótrúlegt? Fyrir því eru nokkrar ástæður.

Í fyrsta lagi þá er ég þunglyndur (eins og allir ) og hef verið í nokkur ár. Hef reynt sálfræðinga og eitthvað pillufargan en hvorugt gerir mig að þeim manni sem ég vill vera þannig að þá kýs ég frekar meðvitað þunglyndi. Einstaka sinnum hef ég verið það langt niðri að ég íhugaði sjálfsmorð en þá hefur bjargað mér hvað ég er þrjóskur og svo hvað ég hef sterkar skoðanir á sjálfsmorðum.. Þeir sem "tjékka sig út" eru fokking aumingjar … punktur.

Önnur ástæðan er að ég virðist vera haldin dr.Jekyl/mr.Hide complexi. Á virkum dögum er ég bara gamli góði Mr. Dóri með andstyggilegan húmor, sæt hvolpa augu og stinnan rass en svo um helgar helli ég í mig töfraelixír sem breytir mér í character sem ég kýs að kalla Dr. Swurtæng en aðrir þekkja betur sem "Engin-virðing-fyrir-eigin-lífi-og-limum-maðurinn".
Dr. Swurtæng hefur lent hinum ýmsu ævintýrum yfir ævina eins og skera sig með brotnu glasi eða hoppa hálf-nakinn af sumarbústaðarpalli í tré, tveggja metra fall og stórgrýti en ég ætla hinsvegar að skrifa um þau tvö atvik þar sem ég hreinlega átti að deyja. Hefðu verið fleiri ef ég hefði getað raðað þeim saman eftir minningarbrotum og/eða frásögnum annarra.

MALLORCA -SPÁNI
Sumarið eftir fjórðabekk (annað árið ) í Verzló var planið að kíkja til Ítalíu á kærustuna, heilla pabba hennar upp úr skónum og lifa ljúfa lífinu í sólinni. Þessi ráðagerð breyttist örlítið stuttu eftir að ég borgaði miðann þegar tíkin reif úr mér hjartað með símtali. Thank god for forfallatrygging. Þannig að í staðinn fór ég í ofdrykkjuferð til Mallorca. Þar var að sjálfsögðu drukkið allan sólarhringinn og ekkert borðað nema macdonalds einu sinni á dag eða svo og svo bætti nú ekki upp á líkamlega líðan eða sálarlífið að það var hitabylgja í gangi. Eitt kvöldið var ákveðið að hafa strandpartý (fréttum daginn eftir að slíkt er stranglega bannað ). Það var byrjað snemma á hótelinu og snarlega var allur bjórinn sem keyptur var um daginn búinn, þá var farið með sterka áfengið niður á strönd en eftir nokkra íslenska sopa var það líka búið. Þá skreið ég á við þriðja mann á næsta bar og við pöntuðum okkur tvö lítra af vodka lemon sem við sugum upp með rörum á mettíma. Eftir það er kvöldið eyða. Darri og Hákon segja að mér hafi dottið í hug að synda heim til Íslands og þeir hafi slegið til. Þegar að við vorum komnir hálfa leið þá snéru þeir við en Dr. Swurtæng leist ekkert á það og hélt áfram að synda. Helgi segir að ég hafi sest í uppblásinn stól, dáið áfengisdauða og rekið á haf út, það langt að hann gat varla séð mig. Á einhvern ótrúlegan hátt sem er mér hulinn til þessa dags tókst mér þó að fljóta í land og labba  nokkur hundruð metra heim berfættur, blautur og hauslaus. Partý!

GRAZ – AUSTURRÍKI
Í fimmta bekk fór bekkurinn til Graz vegna einhvers skiptinema prógrams. Unglingarnir í Graz eru geðsjúklingar upp til hópa og svo eiga þeir allir tjúnaðar vespur sem þeir fara allar sínar ferðir á. Það er ekki góð blanda. Í ferðinni áttum við að vinna verkefni og læra siði annarra þjóða sem við gerðum með því að vinna verkefnið ílla og drekka á hverjum degi. Í síðasta partý ferðarinnar fórum við öllsömul á bar í eigu föðurs einnar Austurrísku stelpunnar. Áfengið flæddi fjálst. Seint um kvöldið þegar að rétt var farið að kræla á Dr. Swurtæng bar staðahaldarinn á borð bakka fullan af skotum. Við Íslendingarnir hefðum kannski átt að hugsa okkur tvisvar sinnum um þegar að hver einasti Austurríkjamaður á staðnum neitaði staðfastlega að fá sér staup. En við erum Íslendingar þannig að við skelltum þessu í okkur. Innihaldið reyndist vera heimabrugg og einkennisdrykkur staðarins sem samanstóð af læknaspritti og piparrótarmauki sem svo var síað og látið standa í nokkrar vikur. Þið getið ímyndað ykkur að drekka eld úr litlu glasi. Til að gera íllt verra skvetti einhver einu svona staupi í augað á mér. Ég pikkaði í gaurinn sem ég svaf hjá í ferðinni (já hlæið haha) og sagði honum að ég yrði að komast heim að sofa. Þannig að hann skutlaði mér heim þó nokkra leið á vespunni. Þessi tjúnaða vespa hans náði víst einhverjum 100 til 120 km hraða og þarna var hann að keyra heim á fullu stími og ég hangandi aftan á honum leðurlaus og hjálmlaus. Hvað gerir Dr. Swurtæng? Heldur sér fast? nei, hann deyr áfengisdauða. Samt einhvernvegin náði ég að halda gripinu sofandi.

Það er svo margar fleiri svona sögur sem að ég minnist en man samt ekki nógu vel til að geta skrifað um þær. T.d. þegar ég klifraði upp í topp á risa fánastönginni í Viðey, sama kvöld klifraði ég upp á einhverja 5 metra háa súlu og datt beint aftur fyrir mig með bjórglas í rassvasanum sem smallaðist, í seinni ferðinni til Mallorca þ&aa
cute; fór ég og drakk allt áfengi á staðnum án þess að vita hvar hótelið var eða hvað það hét og þegar ég íhugaði það alvarlega að stinga mér til sunds af einhverjum kletti á Höfn í Hornafirði að ég var kominn úr fötunum og ótal fleiri álíka atvik. Merkilegt að flest virðist þetta gerast erlendis, spurning um að koma upp veðpotti: Í hvaða landi deyr Dóri nú eða vera bara heima.
Án djóks þá held ég að það sé eitthvað sem vaki yfir mér þegar ég dett í þennan gír og ég vona að það geri það bara áfram því þetta er helvíti skemmtilegt á meðan á því stendur. Einhverntíman hlýt ég að öðlast einhverja virðingu fyrir sjálfum mér og öðrum en þangað til minnist ég bara spakmælis sem vitur maður sagði eitt sinn við mig : Reynslan veitir góða dómgreind en reynslan er afsprengi slæmrar dómgreindar.

takk.
Dóri-í-Dós 

"Málið er til skoðunar hjá kynferðisafbrotadeild lögreglunnar"

Djöfull bíð ég spenntur eftir því að fólk sem spilar leikinn RapeLay verði dregið fyrir rétt og ákært fyrir kynferðisafbrot. Þolandinn verður þá auðvitað einn af karakterum leiksins sem birtist í kóðaformi, prentaður á blað, og berst fyrir rétti sínum enda búinn að þola nauðganir frá spilurum leiksins ótalsinnum.

Þetta er náttúrulega fáránlegt, hvernig geturðu kært tölvuleik fyrir kynferðisafbrotadeild? Hvað er næst, verður bílaleikur kærður fyrir of hraðan akstur eða Grand Theft Auto spilarar kærðir fyrir að myrða fólk?

Djöfull hafa fjölmiðlar ekkert að gera þessa dagana eftir að klikkunin í kringum kosningarnar er að ljúka. Byrja á því að tengja torrent.is sérstaklega við leikinn eins og þar séu eintómir nauðgarar og perrar á ferð.
Nauðgun er náttúrlega fáránlega slæmur glæpur, en fyrst að má búa til leiki sem snúast um að skjóta og limlesta fólk má að sjálfsögðu líka búa til leik sem snýst um að nauðga. Það er ekki ólöglegt að drepa mann í tölvuleik, ekki frekar en það er ólölegt að nauðga í tölvuleik. Hvað er næst, ætla þeir að banna allar þær myndir þar sem fólki er nauðgað? Það hefur ekkert ólöglegt átt sér stað og ég skil einfaldlega ekki afhverju það er verið að hype-a þetta svona upp. Í fyrsta lagi munu vinsældir leiksins núna í kjölfarið aukast mjög mikið(takk fjölmiðlar) og auk þess er ekkert ólöglegt við þennan leik. Ósiðlegt, já, en þú getur sagt það líka um þúsundur annarra leikja. Hvort sem fólk vill spila hann eða ekki, er þeirra mál, en djöfull er þetta bara hlægilegt að einhverjum hafi dottið það í hug að kæra tölvuleik fyrir kynferðisafbrot.

Spurning um að fyrst svona mikil gúrkutíð er í gangi, að frétt frá Dagdraumum komi sér aftur inn á mbl.is . Ég veit allavega að dagdraumar, samansafn af óvirkum drykkjumönnum, er algjörlega á móti nauðgunum og kom ekkert nálægt gerð þessa leiks.

Hérna er síðan snilldarblogg um þetta

Hversu viðeigandi er það að vera einn upp á bókasafni að læra undir þau tvö próf sem ég þarf að fara í á morgun, og þegar ég í sakleysi mínu skipti um lag á iTunes þá byrjar lagið "I'm alone in this" að spila?

Ég segi mjög.

Síðan mæli ég með því að Karþagó verði lögð í eyði. 

Blogg í anda Sóleyjar tómasdóttur:

Fór á Aktu Taktu um daginn, 12 konur að vinna, engir karlar.
Þetta er auðvitað skandall, og er því einu um að kenna að öllum körlum sem sækja um  vinnu í Aktu Taktu er vísað frá vegna kyns. 

Góðan daginn, Snepill heiti ég og er atkæðið hans Steinars Huga. Nú vantar mig nýtt heimili. Ástæða þess að ég flutti að heiman er maðurinn á myndinni hér fyrir neðan.

Eitt sinn hélt ég að á Alþingi kæmist einungis gæðafólk, en komst fyrir langa löngu að því að svo er ekki. Hinsvegar finnst mér út í hött að maður sem hefur verið dæmdur fyrir spillingu í starfi og skammast sín ekki einusinni fyrir það (sbr. tæknileg mistök) eigi ekki að komast aftur í sætið sitt um leið og hann sleppur út. Það er mér enn í fersku minni hvernig hann dróg að segja af sér fram yfir mánaðamót svo hann fengi greidd mánaðarlaun til viðbótar, þorparinn.

Skoðanir mínar eru almennt ekki róttækar en í meginatriðum þessar

• Ég hef ekkert á móti virkjunum og finnst ágætt að hafa álver úti á landi
• Mér finnst ljótt að svelta gamla fólkið okkar
• Mér þætti sniðugt að ganga í ESB og taka upp Evruna
• Ég hef ekkert á móti pólverjum sem koma hingað til að vinna en vil ekki mikið fleiri innflytjendur í bili. Allt er gott í hófi.
• Mér finnst gamaldags að hafa þjóðkirkju
• Ég vil að bjór sé seldur í matvörubúðum

Hvað á ég að kjósa?

 Kveðja, Snepill

Það byrjar allt með riffi frá King, ég loka augunum og svitinn byrjar að drjúpa af efri vörinni.
Þá dettur inn double kicker frá Lombardo, ég er kominn á fætur og samstundis fer hausinn af stað.
Loksins þegar Araya hefur upp kröftuga raustina og rymur frá sér upphafslínunum þá er ég löngu kominn í rétta gírinn.

"Modulistic terror
A vast sadistic feast
The only way to exit
Is going piece by piece"

Rétta tónlistin skiptir öllu máli og það finnst ekki betri tónlist fyrir það sem koma skal. Mig er búið að hlakka til þessa í mörg ár og ætla ekki að klúðra því með einhverju bölvuðu óðagoti. Á meðan ég hlýði áfram á töfrandi tóna Slayer dreg ég á mig hverja flíkina á eftir annarri. Það er kannski ofsögum sagt þar sem að ég klæðist engu nema blóðötuðum hvítum samfesting, hönskum og grímu.
"Spurning með grímuna samt, er það ekki of mikil klisja? Ég vil náttúrulega ekki vera kjánalegur."
Lít í spegilinn og ákveð að gríman nái hinu brothætta jafnvægi á milli hryllings og barnalegs sjarma sem fjöldamorðingi með snefil af sjálfsvirðingu getur ekki verið án.
Renni upp samfestingnum, ýti standpínunni til hliðar, gríp keðjusögina og geng út.

"You have no choice of life or death
My face you will not see
I'll rip your flesh 'till there's no breath
Dismembered destiny"

Úti er sólin enn hátt á lofti þó að farið sé að líða að kvöldi. Ég geng rösklega að óviðbúnum fórnarlömbunum og í Slayervímu minni tek ekki varla eftir nokkrum nágrönnum nýkomnum úr vinnu sem horfa á mig furðulostnir. Skítt með það, of seint að hætta við núna. Halda áfram, ekkert stopp. Það glampar örlítið á róterandi blað keðjusagarinnar er hún þýtur í gegnum loftið og sekkur djúpt í þann fyrsta sem er fyrir mér. Beittar tennurnar rífa hann í sundur við miðju og líflaus efri líkaminn svífur í stutta stund áður en hann lendir á mjúku grasinu. Þaðan held ég áfram og reyni að seðja óstöðvandi blóðþorstann.

"Bones and blood lie on the ground
Rotten limbs lie dead
Decapitated bodies found
On my wall, your head!"

Útlimir fljúga í allar áttir og ég dansa Hansen dansinn. Ótal óheppnir liggja í valnum en samt læðist að mér tilfinningin að það vanti eitthvað. Í kvikmyndunum spítist blóðið marga metra upp í loft og stórbrjósta yngismeyjar sprengja gler með örvæntingafullum öskrum en í raunveruleikanum frussast blóðið rétt á hendurnar og allir standa stjarfir af hræðslu. Frænka mín opnar munninn og byrjar að öskra en ég treð söginni upp í hana. Tennurnar skjótast í allar áttir og ég get ekki annað en hlegið, spangirnar voru teknar úr henni fyrir minna en hálfu ári síðan. Amma stendur fyrir framan hoppikastalan og reynir að vernda litlu krakkana. Keðjusögin tætir sig í gegnum magan á henni líkt og ekkert sé. Ein tönnin krækir í þarmana og togar þá út á ógnarhraða. Þeir flækjast í söginni og hún hikstar og stöðvast. Amma hefur haft merkilega sterkt meltingarkerfi miðað við aldur.

"On your trail I close the gap
One more life that soon won't be
No emotion
Your flesh is all I need"

Er ég horfi yfir blóðugan vígvöllinn og aflimaða fjölskyldu mína fer ég yfir rulluna í huganum sem ég ætla að segja sálfræðingnum. "Slayer sagði mér að gera það, Manson sagði mér að gera það, Beach Boys spilaðir aftur á bak sögðu mér að gera það". Haha.. Ég sé það fyrir mér, allir keppast við að kenna tónlistinni, hryllingsmyndunum og óafskiptu uppeldi um. Enginn þorir að kafa niður til að komast að sannleikanum. Hver er sannleikurinn? Ég drap ekki fjölskylduna mína út af Texas chansaw massacre. Allt frá því að ég var 4 ára hefur mig bara langað til þess að sjá fjölskylduna mína deyja. Vegna þess að almennt er fólk veikt fyrir. Sérstaklega fjölskyldan mín. Kirkja á hverjum sunnudegi, vegir guðs eru órannsakanlegir og guð gaf og guð tók. Afsakanir, heimska, lygar og afneitun. Ég spurði guð ekki "afhverju" þegar pabbi kom og gisti í mínu herbergi. Ekki heldur þegar hann varð fullur og lamdi mömmu. Svo þagði öll fjölskyldan jafnvel þó að hálft andlitið vantaði á mömmu er hún kom inn með steikina og ég gat ekki setið við matarboðið.

"I'll send you to your maker
Confront the God you seek
A flash of red upon his chest
Safety out of reach"

Sírenurnar væla í fjarska og stuttu frá mér heyri ég systur mína gefa frá sér síðasta andardráttinn. Ættarmótið fór kannski aðeins öðruvísi en þau áætluðu en fyrir mér var þetta picture perfect.
Jörðin byrjar að hristast, garðurinn rifnar í sundur og eldar helvítis skjótast hátt í loft upp. Satan sjálfur stígur upp á yfirborðið og lyftir mér upp í heitan faðm sinn. Eldur snarkar í augunum og hann skýtur eldingum úr fingurgómunum er hann bentir á mig og öskrar:

"Modulistic terror
A vast sadistic feast
There's only one way out of here
… Piece by piece"

Araya hreytir síðustu línunni út út sér og dúndrandi þögnin lendir á mér í kjölfarið. Afhverju eru engar svona hljómsveitir til lengur? Eða réttara sagt þar sem Slayer er ennþá til, afhverju eru ekki lengur verið að gera jafn frábærar plötur og Reign in Blood? Lög eins og Angel of Death, Piece by Piece og Necrophobic sem fá mann til að gleyma öllu og flytja mann inn í annan og dekkri heim. Lög sem þú lærir samstundis utan að og finnst eins og tónlista
rmennirnir séu persónulegir vinir þínir. Talandi um Necrophobic, það er að byrja núna ..

takk.
Dóri-í-Dós

Singshot er Web2.0 vefur svipaður YouTube nema fólk syngur karaokee og postar inn.

Þar er meðlimur sem heitir Geoff. Þegar þetta er skrifað er hann búinn að posta inn 363 upptökum. Hann er einskonar Singshot stjarna, gellurnar favorita hann og commenta hjá honum.

Geoff syngur Black or White (Michael Jackson)

Prófíllnn hans Geoff á Singshot

Þegar ég fer á elliheimili ætla ég að verða eins og Geoff, taka upp karaokee allan daginn alla daga og meika það. Hann er hetjan mín. 

 Tekið af Bjarna Ólafi punktur com:

Á meðan Sóley Tómasdóttir finnur ójafnrétti á Íslandi í fjölda einstaklinga sem koma fram hjá Agli í Silfri Egils. Á meðan er 17 ára kúrdísk stúlka grýtt til dauða fyrir að vera ástfanginn af dreng sem er súnnímúslími.