Og þá sagði læknirinn: Brjóstahaldarinn var í skápnum vinstra megin!!!! Og svo hló hann eins og þetta væri fyndnasti brandari í heimi… Ég leit á hann með viðbjóð, hvað er að þessum manni?? Hér er ég að segja þer að kona mín var að deyja og þú segir mér brandara, ekki einu sinni góðan brandar!!! Hann lítur á mig svarar: Fyrirgefðu, en þekki ég þig? Ég ranka við mér og átta mig, ég þekki ekki þennan mann….. hvar er ég? Fyrirgefðu, hvar ég? Hresso, segir maðurinn, þú átt greinilega ekki heima hérna. Nei, segi ég og átta mig um leið að það er ekki allt eins og það á að vera…
Hvaða ár er eiginlega?
Hvað ertað tala við mig gamli kall.. það er 2007, láttu mig nú vera. Ég horfi í augun á þessum unga manni, hann er greinilega pirraður og ég ákveð að labba í burtu.
2007, hvar ég buin að vera undanfarin 25 ár..
Ég man það ennþá, þó ég muni ekki mikið annað, þegar ég vaknaði þennan bjarta morgun. Þú varst búin að vera látin i viku, en samt var líkami þinn ennþá heitur, líklega vegna þess að ég hafði alltaf sængina yfir okkur á meðan ég kúrði hjá þér. Ég vissi að ég gæti ekki lifað án þín og þegar ég sá að þú varst dáin ákvað ég að deyja með þér. En þar sem ég er ég hafði ég ekki ennþá komið því í verk ákvað ég að liggja hjá þer, alltaf. En þennan morgun var eithvað breytt, það var orðin vond lykt í herberginu, ég ákvað loksins að láta verða að þvi.
Þegar ég labba niður þessa dimmu götu fer ég að hugsa um þennan dag, þetta var ígær… hvað gerðist?
Blessaður Kalli, segir rödd úr húsasundi, hvar varstu? Ég er ekki buin að sjá þig í tvo daga. Ég horfi á mannin, hann er róni, hver ert þú? Ertað grínast, ég er búin að vera vinur þinn i mörg ár!! Dastu á hausin eða? Það hlýtur að vera, segja ég, það síðasta sem ég man var fyrir 25 árum… Erum við vinir? Ertu ekki róni?
Jú, segir maðurinn, þú líka.
Ég hafði það gott, ég var orðin forstjóri hjá stóru arkitektar fyrirtæki, sem var óvenjulegt á þessum tíma þar sem ég var enn úngur, ekki nema 28 ára. Það breytti því þó ekki að ég var tilbuin til að fórna öllu til að vera með þér. Ég fór út þetta kvöld, lyktin var orðin verri. Ég fór á bar, hugsaði að það yrði auðveldara að kála sjálfum mér dauðadrukkin. Ég hitti gamlan vin, Egill, manstu eftir honum? Við settumst niður saman og byrjuðum að rifja upp gamla tíma, ég áttaði mig á því að líf mitt var hræðilegt áður en ég kynntist þér. Þegar leið á kvöldið varð ég mjög drukkin, og og allt í einu spurði Egill mig um þig, ég brast í grát og sagði honum hvernig þú hafir látist mjög óvænt viku fyrr, það siðasta sem ég man var að ég fékk mér annað staup….
Ég horfi á þennan mann sem segist vera vinur minn, lít svo á fötin mín, það er víst satt. Ég er róni. Hvað er ég búin að þekkja þig lengi, spyr ég mannin. Við erum búnir að hanga saman í 12 ár, segir hann og heldur áfram, þú kenndir mér á götu lífið eftir að allt fór í vaskin hjá mér. Ég trúi ekki að þú mannst það ekki, hann horfir á mig furðulostinn, mannstu ekki neitt? Nei, segi ég, síðasta sem ég man er að ég ætlaði að fremja sjálfsmorð við hliðina á konunni minni. Sú saga já , ég hélt alltaf að þú værir bara að bulla með það, hélt bara að þú skammaðist þín fyrir það hvernig þú endaðir á götunni.
Hvaða saga??, ég er orðin forvitin, ætli ég hafi sagt þessum manni hvað gerðist þetta örlagaríka kvöld… hvernig er þessi saga spyr ég. Hvað er það síðasta sem þú mannst?
Ég var nybúin að segja Agli vini mínum að konan mín væri dáin og svo fékk ég mér skot. Það er það síðasta sem ég man þar til rett áðan. Sjitt, segir hann, jæja, þú drapst áfengisdauða inná barnum sem þú varst á, og þessi Egill hefur sennilega ekki verið góður vinur þinn þar sem hann hefur sennilega skilið þig eftir. Þú vaknaðir daginn eftir i sundi bakvið barinn og til að gera söguna stutta þá fannstu þér nyjan vin í áfenginu, þú fórst aldrei heim til þín aftur, sagðir að þú mundir aldrei þola að sjá konuna þína aftur, ef hún væri þar ennþá yfir höfuð. Þú mættir ekki aftur i vinnuna og eyddir öllum pening sem þú áttir í rugl, sjálfur sagðirru að það var eins og þér væri alveg sama um allt, þú vildir ekkert líf án konunnar þinnar en komst þér bara aldrei til þess að gera það loksins. Þú fannst vorkunn í áfenginu. Það er svona ástæðan sem þú gafst mér allaveganna.
Hvað heitirru, spyr ég mannin. Guðmundur, segir hann. Það var gaman að kynnast þér Guðmundur, ég ætla fara til konunnar minnar. Svo fór ég.
Ég fór hingað elskan mín, í húsið okkar, það er engin heima, ég sit í herberginu þar sem ég sá þig síðast. Ígær. Fyrir 25 árum. Ég sakna þín.
Ég er að koma.
_Jóhann Þórir_